تصور کنید؛ پادشاهی کریم، در بارگاه خویش سفره‌ای باشکوه گسترده است. پادشاه انواع طعام‌های لذیذ بر سفره نهاده و خدمتگزاران بارگاه، آماده‌ی خدمت به میهمانان‌اند. در به روی همه گشوده است و منعی برای ورود نمی‌باشد. عده‌ای از میهمانان نظاره‌گرند، بی‌آنکه طعامی خورند و بهره‌ای برند. عده‌ای دیگر بر سر سفره نشسته و مشغول خوردن و نوشیدن می‌باشند امّا به صاحب سفره توجّهی ندارند نه سلامی نه عرض ادب و ارادتی به سلطان و نه حتی نگاهی به او، نه دعای‌گوی او و نه تشکّری از اطعام و احسان او!!

عده‌ی قلیلی از میهمانان که با اوّلین آداب مهمانی آشنایند در آغاز با سلام بر ولی نعمت خویش بر سر سفره نشسته و با توجّه و عرض ادب به صاحب مجلس از سفره‌ی او بهره‌ مي‌برند و همواره دعاگوی اویند و این زمزمه بر لب دارند که خدایا ولی نعمت‌مان را سلامت بدار و بر عمر سلطان کریم بیفزا و نعمتش را مستدام بدار. پادشاه بنده نواز که نظاره‌گر میهمانان است به این عده‌ توجّه و عنایتی ویژه دارد و او نیز دعاگوی میهمانان سپاسگزار بوده و چون آداب محضر سلطان را به جا آورده‌اند برایشان جوایزی ارزشمند تدارک می‌بیند و هنگامی که میهمانان مجلس را ترک می‌گویند آن میهمانان با معرفت را نزد خود نگاه داشته و به مجلس خصوصی خویش فرا می‌خواند و بر سفره‌ی خاص خویش می‌نشاند.

حال؛

و اینک چشم دل به سوی ضیافت باشکوه الاهی بگشائیم.

ماه مبارک رمضان است و ضیافت و بار عام الاهی. خدای متعال به دست ولیّش، سلطان کریم دوران، صاحب عصر و زمان  حجّه بن الحسن العسکری علیه السلام سفره‌ای به وسعت آفرینش گسترده است. صاحب سفره امام زمان است و میهمانان تمامی مخلوقات خدا.

«بیمنه رزق الوری و بوجوده ثبتت الأرض و السماء» (مفاتیح الجنان، دعای عدیله)

یعنی:

به یُمن و برکت او (امام زمان علیه السلام) همه‌ی مخلوقات روزی می‌خورند و به وجود او آسمان و زمین برپاست.

او کریم است و مهربان، رحمتش گسترده و لطف شامل حالمان، در خانه‌اش به روی همه باز است و منعی برای میهمانان تازه وارد نیست.

به قول حافظ:

هر که خواهد گو بیا و هر چه خواهد گو بگو                کبر و ناز و حاجب و دربان در این بارگاه نیست

طعام‌های این ضیافت الاهی؛ قرآن و ذکر و دعاست، صلوات است و استغفار، توبه است و صله‌ی ارحام و نیکی به خلق خدا، افطار است و احیاء و خلاصه تمام عبادات و حسنات در این سفره می‌باشد.

حال، عده‌ای که از طعام‌های این سفره بهره‌ای نمی‌برند و صرفاً نظاره‌گرند، آنانند که در این ماه مبارک خود را از فیض عبادت خدا محروم نموده‌اند. گر گدا کاهل بود تقصیر صاحب خانه چیست؟

و عده‌ای دیگر آنانند که از طعام‌های این ضیافت‌های الاهی به قدر خویش بهره می‌برند روزه می‌گیرند و قرآن می‌خوانند امّا به یاد قرآن ناطق و ولی نعمتشان امام زمان علیه السلام نیستند، نه سلامی به او و نه دعایی برای او.

امّا عده‌ی قلیلی از میهمانان که اهل معرفتند آنانند که همواره به یاد مولایشان امام زمان علیه السلام هستند. با محبت آن امام مهربان زندگی کرده و برای سلامتی و ظهورش دعا می‌کنند و در شب‌های قدر و سایر لحظه‌های این ماه مبارک و در تمامی عمر دعای شریف «اللهم کن لولیّک الحجّه بن الحسن...» ورد زبانشان است.