|
به نام خدا
فکر کنید:
به واقع چه زشت و قبیح و چه گناه عظیمی است، اگر بر سر سفرة احسان بزرگی میهمان باشیم و انواع طعامهای لذیذ و نوشیدنیهای گوارا مهیّا بوده و جمیع مایحتاجمان به عنایت میزبان کریم در اختیارمان قرار داده شود و نه یک ساعت و یک ماه و یک سال، بلکه سالیان سال از آن خوان گسترده بهرهمند باشیم، امّا به صاحب احسان و میزبان کریم و بزرگواری که کنارمان نشسته و هر لحظه نظارهگرمان میباشد و دائم به ما لطف و عنایت دارد بیتوجّه بوده و نسبت به ایشان غفلت داشته و نه تنها غفلت، که قلب مهربان و رئوف او را آزرده و به او بیادبی و جسارت نمائیم.
و چه کریم و بزرگوار و مهربان است، روزی دهندهای که بر سر سفره احسانش نشستهایم و هرچند غافل و بیتوجّه، به نافرمانی او ادامه میدهیم امّا لطف و عطایش را از ما دریغ نمیدارد. زینت عبادت کنندگان حضرت سجّاد علیه السلام با عبارتی زیبا و دلنشین در صحیفه سجّادیه این حقیقت را خطاب به خدای متعال عرضه داشته است:
«رزقک مبسوط لمن عصاک»1
خدایا. روزی تو گسترده است برای کسانی که عصیان تو را مینمایند.
شخص میزبان و کریمی که از جانب خدای متعال و به اذن او سفره گستر عالم هستی است و همه نعمتهای الهی به دست مبارک و بخشندة وی به ما میرسد و همة ما بر سر سفرة او میهمان و بهرهمندیم، وجود مقدّس قطب عالم امکان، صاحب عصر و زمان، مولای مهربان حضرت حجّه بن الحسن العسکری صلوات الله و سلامه علیه است.
او کسی است که: «بیمنه رزق الوری و بوجوده ثبتت الأرض و السماء».
به یمن عنایت او همه موجودات روزی میخورند و به وجود او آسمان و زمین برقرار و پابرجاست.
اینک این ما هستیم که بر سر سفرة آن بزرگوار نشستهایم و هر لحظه و هر نفس غرق در عطایای اوئیم و او همه جا حاضر است گرچه از دیدگان نالایقمان غایب میباشد و در هر حال مراقب و نظارهگرمان است. و افسوس که ما بیتوجّه و بیاعتنا به او غافل از او، مشغول این و آن و ...
حال فکر کنید
چه زیبا و نیکوست و چه شیرین و گوارا خواهد بود زندگی،اگر شرمنده و پشیمان، روی دل را متوجّه آن مولای کریم و مهربان نموده و از این پس به یادش بوده و از گذشته و غفلتهایمان عذرخواه و نسبت به تمامی الطاف و عنایاتش شاکر و سپاسگزار باشیم. به یقین او ما را میپذیرد. او بسیار مهربان است. او بسیار کریم است.
تو مگو ما را بدان شه بار نیست با کریمان کارها دشوار نیست
-----
- صحیفه سجّادیه/ دعای 45
|