کدام سپاه؟

دوستی میگفت: همه ساله در ایام عاشورا از خود می​پرسم: اگر در عاشورا و در صحنه ی کربلا حضور داشتم در کدام سپاه بودم؟ سپاه حسین علیه السلام یا سپاه یزید؟

آیا من از آن افرادی نبودم که در دل تاریکی شب، امام حسین علیه السلام را در جستجوی دنیا ترک کردند؟

آیا اگر ظهر عاشورا در هنگام تیر باران دشمن حضور می​داشتم و صدای سوزناک امام حسین علیه السلام را می​شنیدم که می​فرمود:

«هل من ناصرینصرنی»

«آیا کسی هست، مرا یاری کند؟»

یاریش میکردم؟ آیا  وقتی میخوانم «یا لیتنا کنا معکم»، در این آرزو صداقتی در قلبم وجود داشته است؟

این سؤال و دهها سؤال مشابه دیگر، همیشه در این ایام ذهن مرا به خود مشغول داشته است!

امروز، اگر من و شما می​خواهیم خودمان را محک بزنیم و بدانیم که آیا اگر در صحنه​ی کربلا حضور می​داشتیم حسینی بودیم یا یزیدی؟ باید به زندگی روزمره​ی خود نظری بیفکنیم و ببنیم چه مقدار به وظایفمان در عصر غیبت توجه کرده​ایم. به عبارت دیگر چه مقدار از زندگیمان امام زمانی بوده است. مگر نه این است که اصحاب عاشورا و یاران صدیق اهل بیت(علیهم السلام) در تمام دوره​های تاریخ امام زمانشان را یاری کرده​اند.

نکند که خدای ناکرده ما از امام عصر غفلت کرده​ایم! اگر از قبیله​ی غفلت زدگانیم، فراموش نکنیم که هنوز فرصت توبه باقی است و می​توان مانند زهیر بن قین دست از باطل بشوییم و به قلّه​ی افتخار یاری و نصرت امام زمانمان دست بیابیم. و اگر مانند حر بن یزید ریاحی تا به امروز قلب فرزند معصوم پیامبر(ص) را جریحه دار کرده​ایم، فرصت را غنیمت شمریم و از اسب زین کرده​ی دنیا فرود آییم و چکمه​های معصیت را از پا در آوریم و به گردن آویزیم و چونان حر، سرافکنده و دل شکسته بر روی کنده​ی زانوان، رو به جانب امام خود کنیم و اشک ریزان فریاد برآوریم:

«التوبه، التوبه، التوبه»

فراموش نکنیم، امام زمان(ع) مانند پدری مهربان ما را می​پذیرد و دست عطوفت بر سر ما می​کشد و ما را در آغوش مهر خود جای می​دهد و توفیق یاری و نصرتش را قرین زندگی ما می​سازد. و یادمان نرود که زمان به تندی می​گذرد و فرصت​ها مجالمان نمی​دهند واگر ظهر عاشورا گذشت و امام زمانمان را یاری نکردیم، باید سر انگشت تأسف به دندان بگزیم و از اعماق وجود ناله سر دهیم که ای کاش زمان به عقب باز می​گشت تا امامم را یاری می​کردم. تأسف و تأثری که بسیاری از شیعیان سست عنصر پس از شهادت امام حسین(ع) تا آخر عمر همراه آنان بود.

اللهم صلی علی محمد وآل محمد وعجل فرجهم